↑ Grab this Headline Animator

Bu yazıyı yazmak için Word’u açar açmaz burnumdan su akar gibi kan akmaya başladı. Nedenini bilmiyorum, şu an bir mendille burnumu kapatmış durumdayım. Kendi kanımı böyle cömertçe harcayınca kendimi biraz garip hissettim doğrusu. Durduk yerde böyle bir şeyin olması beni hem tedirgin etti, hem de meraklandırdı. Aslında başka şeyler yazacaktım, yazımın yolu değişti.

Bu arada unutmadan söyleyeyim kitap bastırma ile ilgili projemde birkaç değişiklik yaptım. Şimdi üzeri kapalı olan projemi sizinle belki sonra paylaşırım. Bugün İpek Abla’mın taşınma haberini aldım. Blogcu’nun belki de en hakikatli şairlerinden olan İpek Abla, (nam-ı diğer güzin apla) artık www.ikikent.info adresinde devam edecekmiş o güzel şiirlerine. Bende de buna benzer bir hazırlık var bu ara. Birkaç gün sonra ondan da haber vereceğim.

Kan diye girdik yazıya öyle devam edelim o halde. Kan, edebiyatta da çok kullanılan bir madde fark ettiğim kadarıyla. Kanımdasın, kanımı akıtsalar gibi ifadeler geldi aklıma en başta. Kan, bir meselenin veya kişinin önemini anlatmada kullanılan güçlü bir ifade. İnsan kan olmadan yaşayamaz birinci neden bu galiba. İkincisi de kanın hassaslığından olabilir. Elde tutması zor gibi. Yani küçük bir sıyrıkta bile dışarı çıkmaya çalışıyor. Kan bir ölüm anının en çok akılda kalan yanı değil midir hem? Her zaman ürkmüşümdür kandan. Geçen haftalarda sağlık merkezinde bir tüp kanımı aldıklarında bile (her ne hikmetse) üzülmüştüm.

Ramazan dolu dizgin devam ediyor efendim. Her gün buraya ılık sütümüzü bırakan İpek Abla sayesinde boyumuz da uzuyor elhamdülillah. Bu Ramazan ayı diğerlerinden bambaşka geçiyor. Ailemle birlikte, televizyon ekranından şehir isimleri yavaş yavaş kayarken sıcak bir pideye iştahla göz atmayı, annemin tadını hiçbir şeye değişmeyeceğim yemeklerini koklamayı, o manevi atmosferi birlikte yaşamayı, iftar tokluğunu üzerimden atmak için babamla birlikte teravihe gitmeyi gerçekten çok isterdim. Uzak diyarda yaşamanın en büyük eksikleri bu galiba. Ramazan ayında pek bir yalnız hissediyorum kendimi. İftar vaktinde sadece televizyonda okunan ezan sesini duyabiliyoruz. Halbuki evimde olsam, kulağımızın dibindeki hoparlörden imam inletirdi tüm siteyi. 5 senedir ailemden ayrı yaşamaya hâlâ tam olarak alışamadığımı bu sene fark ettim. Çok özlemişim Ramazan’ı evde geçirmeyi. Bu açıdan Ramazan’ın yaza doğru kaymasına sevinsem mi üzülsem mi emin değilim…

Bugün bir arkadaşımla birlikte Kızılay taraflarında geziyorduk. Bir PetShop (neden İngilizce bilmiyorum ama) gördük. Bahçesinde kafeslere konulmuş yavru hayvanları fark edince, benim ısrarım sonucu mağazaya yaklaştık. Minik minik çok tatlı iki tane köpecik vardı. Minicik patileri ile kaşınıyor, masum masum bize bakıyorlardı. Sonra uyuklamakta olan iki tane kedicik de gördük. Hemen yanlarında ise 3-4 tane kar beyazı tavşan birlik olmuşlar, birbirlerine sokuluyorlardı. Bir tanesi bize bakıyordu. Görmeniz gerekirdi, o nasıl bir güzelliktir aman Allah’ım. Kırmızı tatlı gözleriyle öylece bakınıyordu ya.. İçim gitti gerçekten. İlerde evim olursa böyle ne kadar hayvan varsa doldururum gibi geliyor ya, hadi hayırlısı.

Burnumun kanamasının hala durmaması beni giderek sinir ediyor. Bu arada koridordan gelen seslere bakılırsa insanlar yavaş yavaş sahura kalkıyorlar. Benim de artık yatma vaktim gelmiş gibi hissettim. Bir şeyler atıştırdım şimdi sahur niyetine. Suyumu da içip yatayım artık. Size bugün çok değişik bir yazı sundum galiba. Ordan buradan karman çorman bir yazı oldu. Siz beni mazur görün, gecenin üç buçuğunda bu kadar oluyo işte :)

Hepinize kucak dolusu sevgiler, Ramazan’ın getirdiği rahmet ve bereket sizinle olsun.

Dua etmeyi unutmayın, hoşçakalın…

Ekleme: gördüğünüz gibi resimdeki günü de yalnış yazmışım... saatin azizliği efendim :)

sertalpbilal…

Uzun zamandır aklımda olan konuların başında, yazdığım deneme türü yazıların kitap haline getirilmesi var. Bu aslında ticari kaygısı olmayan, kendimce bir eylem olarak algılanmalı. Yazdığım yazıların herhangi bir değeri olduğuna dair bir iddiam yok aslında. Yazılarım, kendi küçük dünyamın ardında gizlenen büyük düşlerin ve düşüncelerin paylaşılma amacını taşıyor belki de. Şu anda kitabını okumakta olduğum ve fikirlerinden çok etkilendiğim Jean Jacques Rousseau da kitabında şöyle diyor: “Montaigne’in yaptığı benzer bir işe, kendisininkine tamamen zıt bir amaçla girişiyorum; çünkü o Denemeler’ini sadece başkaları için yazmışken, ben Düşler’i sadece kendim için yazıyorum.” (Yalnız Gezenin Düşleri, sy.29) Bana kalırsa hem Denemeler hem de Yalnız Gezenin Düşleri, benim yazdığım yazıların temelini oluşturuyor. Ortaya yeni bir şey koyma gayesinde olmadan, okuduklarımla yaşadıklarımın bir sentezini yapmak istiyorum sadece. Diğer insanların okuması için bir isteğim yok aslında; çünkü yazdıklarımı okuyanlar bir şey elde edemiyorlar. Bunun nedeni yazılarımda herhangi bir iddiamın veya tezimin bulunmamasındandır. Çıkarımlarım kendime aittir ve pek çok insan tarafından kolayca bulunabilir. Yazılarımın hedefi düşünmeyi unutmuş insanlara yardımcı olabilmektir. Yazılarımı okumak isteyenlere ise tek tavsiyem “düşünmeleridir”. Okuyan çoğu insanın bazı konularda benden çok daha parlak fikirlere ve sonuçlara ulaşacağına eminim. Ben Rousseau’nun kitabını düşünmemi sağladığı için çok beğendim; her ne kadar düşünmeden okumayı seven bir insan olsanız da Rousseau sanki kitabı sizinle beraber yazmak ister gibi, sizi düşünmeye itiyor. Bazı düşünceleri pek çok farklı şekilde peş peşe yazarak dikkatinizi yoğunlaştırmanızı arzuluyor.

Blog tutmaya başlamanın bana en büyük katkısını, yazdıklarım üzerinde kolayca görebilirsiniz. Deneme türü yazılarımın başlarında çok büyük hatalar vardı. Özellikle kendi kendisi ile çelişen cümleler oldukça fazlaydı. Düşündüklerimi yazıya dönüştürmek benim için çok zordu. Kendimi ifade edemiyor ve bu yüzden kızıyordum kendime. Bu da yazılarda anlam kaymalarına sebep olacak hatalar doğuruyordu. Hâlâ yazdığım yazılarda kendimi tam olarak ifade edememiş olmama rağmen, bu konuda bir ilerleme kaydettiğimi not almak gerekir. Artık söylemek istediklerimi daha açık ve rahat bir yoldan dile getirebiliyorum. Bu da yeni konular hakkında düşünmek ve yazmak isteğimi kamçılıyor.

Özellikle bisikletle tek başıma yaptığım gezilerimde ve yine tek başıma bindiğim otobüslerde pek çok konu geçiyor aklımdan. Bu geziler, yazdıklarım için önemli zaman dilimleri. Çoğu şeyi burada düşünüyor, bilgisayarıma kavuşur kavuşmaz da onları buraya aktarıyorum. Su sızdıran bir testi misali, yazıya aktarana kadar pek çok cümle aklımdan gidiveriyor. Zaman zaman onları tekrar hatırlıyorum ama yazacak fırsatım olmuyor bu defa. O yüzden elimden geldiğince not almaya çalışıyorum düşündüklerimi. Varsa bir kâğıda, o yoksa cep telefonuma kısa notlar alıyorum. Bu kısa notları sonradan bir araya getirmek zor olsa da çok tatlı bir şey.

İnsanlara kendimi anlatmaya çalışmıyorum. Onların beni anlamasını da beklemiyorum. Hayata dair söylemek istediklerimi iletmek istiyorum sadece. Her gün kendini bir koşuşturma içinde bulan insanların biraz soluk alıp düşünmelerini istiyorum. Hayat boyu kazandığınız tecrübelerin size altmış yetmiş yaşından sonra işe yarayacağınızı düşünmüyorum. Hayatta neden bu kadar şey öğreniyoruz peki? Bence yapılması gereken her şeyi deneme-yanılma ile öğrenmek değildir. Bizden önce düşünmüş ve düşündüklerini başarılı bir şekilde anlatabilmiş insanlardan öğrenecek çok şeyimizin olduğunu düşünüyorum. Bu bağlamda bir insana hayatı öğretmek için dünya klasikleri bulunmaz fırsatlar.

Bence okuyarak başlamalıyız tekrar hayata. Kuran-ı Kerim’in indirilen ilk ayeti de “Oku, Yaratan Rabbinin adıyla oku!” değil mi? O halde önce okumalı. Sonra okuduklarımız bir demet haline gelmeye başladığında ise aktarmalıyız. Bu dille de olabilir yazı ile de olabilir. Ben yazı ile daha fazla insana ulaşacağımı düşündüğüm için yazıyorum. Etrafında çok miktarda insan bulunanlar da bunları karşı tarafa öğretme havasına girmeden anlatmalılar. Karşı tarafında fikirlerini almalı ve buna göre çıkarımlarda bulunmalılar. Bu sayede düşünce dünyamıza pek çok değerli şey koyabiliriz.

Eğer bu yazıyı buraya kadar okuyabildiyseniz teşekkürler sizin, sevinci de benim olsun. Sağlıcakla…

Pembe ve Mavi

Bir renk seçeyim dedim,

Ne siyah olsun istedim,

Ne de beyaz..

Ne karamsardım eskisi kadar,

Ne de ümidim kalmıştı yarınlara..

Güzel olsun istedim,

Hep olsun istediğim

Şeylerden vazgeçtiğim

Gibi olmasındı dileğim..

Güneşi göremeyip sararan yaprak gibi

Kendimi bilinmez bir boşluğa bırakıp,

Sadece bağırıp ve doyasıya haykırıp,

Bir bıçak gibi acıttı içime saplanıp,

Yere ulaşmadan öldüm, ben..

Derdime katlanıp..

Bir gece vardı yanımda arkadaş,

Gözyaşlarım da vardı derdime sırdaş..

Rengi seçip pembe olsun demiştim,

İçimde güller açsın, solmasın istemiştim,

Ne güneş kaldı gönlümde ne gül, ne de yaprak,

Bu sefer yanmıyor içim, sadece kurak,

Bir damla suya muhtaç ama,

Kimseden yardım istemeyecek kadar uzak..

Gözlerde bir ışıltıya hasret,

Ağlayan bir çocuk gibi ürkek,

Solan bir yaprak gibi incinmiş,

Unutulmuş bir kâğıt gibi kirlenmiş,

Bir kenarda sessizce,

Usulca izlerken hayatı,

Gözleri gülümseyen,

Yine de yaşamaya evet diyen,

Bir damla su ile sevinen,

Yüreğine denizler sevgiler dolduran,

Karadeniz kokan yüreğini paylaşan,

..benim..

..bu gece..

..rengim mavi olsun artık..

Arrivederci..

sertalpbilal 2007